گلدن گلوب

تندیس مروارید سیاه

خرس طلایی

سیمرغ بلورین

و …

اینها همه  و همه تنها گوشه ای از جوایز و یادبودهای تعلق گرفته به یک اثر ماندگار از هنرمند ایرانی ، اصغر فرهادی است . این  نشان ها متعلق به ” جدایی نادر از سیمین ” اثر جاودانه اصغر فرهادی است .

فقط  ” جدایی نادر از سیمین “

بگذریم از ” درباره الی ” که خود غوغایی بود در عرصه سینما

بگذریم از ” چهارشنبه سوری ” که یک تنه سیمرغ بلورین ها و قرقاول نقره ای ها و … را از تمام جشنواره ها و داوری ها و مسابقات یک جا جمع کرد .

اما …

عاقبت و پس از دریافت بهترین و بزرگترین جایزه جهانی ” گلدن گلوب ” ، چه حرف ها و حدیث ها که پشت سر مرد سینمای ایران زده نشد .

کارگردانی که با اثر بی نظیرش برای اولین بار جایزه بهترین فیلم خارجی را به خاطر کارگردانی و نویسندگی فیلم نامه از آن خود کرد و تمام ایرانیان حامی سینما و سینماگر را مسرور و خرسند کرد .

اما نمی دانستیم که خوش باشیم یا نالان و طلبکار از تعطیلی خانه سینما ، محل دلبستگیمان

حال در این نوشته و با اوضاع حال حاضر ، ما به عنوان حامیان خانه سینما از شما جناب آقای اصغر فرهادی ، خواستاریم تا در پیامی روشن به تمامی طرفداران خودتان و حامیان سینما موضع گیریتان را در قبال انتخابات پیش رو یعنی مجلس نهم ، مشخص نمایید .

با تمام حرف هایی که بعد از دریافت جایزه گلدن گلوب پشت شما در ایران زده شد ، تصمیم جنابعالی در قبال شرکت در انتخابات فرمایشی مجلس نهم چیست جناب آقای اصغر فرهادی ؟ …

«هنگامه قاضیانی» پس از دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن سی‌امین جشنواره فیلم فجر به شهدای کشور ادای احترام کرد.

این خبری بود که پس از اختتامیه ی جشنواره ی فیلم فجر در خبرگزاریها انتشار یافت ؛ صد البته آنکه ما هم به شهدای ایران زمین احترام میگذاریم اما ، اما آنکه آیا خانم قاضیانی هم به شهدا احترام میگذارند ؟!

شهدای 8 سال جنگ خانمان سوزی را نمیگویم که خمینی با لات بازی سیاسی بر کشور تحمیل نمود ، شهدایی را میگویم که گمنام یا غیر گمنام در سال 88 بر کف آسفالتهای تهران جان دادند و به پاس شهید بودنشان دوربین های نجس فیلمهایی نجس تر همچون قلاده ی طلا و پایان نامه بیرون دادند .

سرکار خانم قاضیانی ، این را باید بدانید که بلبل زبانی و کاسه لیسی برای دیکتاتورها پایانی ندارد !

اگر روزی سیمرغ تان را تقدیم میکنید فردا باید چیزهای دیگرتان را به دیکتاتورها تقدیم کنید .

افرادی که با ساده لوحی و کم علمی بر روی مین میرفتند شهید نیستند بلکه آنهایی شهید هستند که با علم و آگاهی در مقابل گلوله ی گرم دیکتاتورها نقش بر زمین میشوند .

ننگ ابدی بر شما سر کار خانم باد ..

شورای سینماگران ایران اسلامی تشکُلی بود که دقیقا بعد از انحلال خانه ی سینما در جامعه ی هنری باب و در فضای مجازی شروع به تبلیغ نمود .

این تشکُل با ایجاد صفحات فیس بوکی و وبلاگ و خبررسانی های ممتد و دائمی سعی در آن دارد که خانه ی سینما را از گردانه ی فعالیت هنری خارج و خود را جایگزین کند !

این تشکُل که با دستور مستقیم دولتیان تشکیل شده است و سعی در تخریب خانه سینما گرفته بعضا این موضوع را در برخی پست های خود و در صفحه رسمی خود در فیس بوک و خبرگزاری ها بروز میدهد.

دیروز و با انتشار نامه ی اعتراضی 2 هزار هنرمند در اعتراض به بسته شدن خانه سینما این شورا به شدت عنان از کف داد و شروع به خودزنی و های و هوی نمود .

در اولین اقدام ، این تشکل با قراردادن بیانیه ای در صفحه ی رسمی خود آشفتگی خود را از انتشار این بیانیه نشان داد .

به ظاهر این تشکُل با سیاسی بودن بیانیه ی سینماگران منتقد مخالف است و آن را “هنری” ارزیابی کرده است .

حال جمعی از هنرمندان منتقدی که بیانیه ی فوق را امضا نموده اند با قدرت بر این موضوع تکیه میکنند که این موضوع سیاسی و انتقادی و اعتراضی است .

دشمنان هنرمندان که در پوشش اسلامی گری دست به ایجاد تشکُل های گوناگون زده اند فراموش نموده اند که بسته شدن خانه سینما توسط دولت “کریمه!!” انجام شد و نه قصابی محل احمدی نژاد !

ما با صراحت اعلام میکنیم که بیانیه ی 2 هزار منتقد و معترض به بسته شدن خانه ی سینما سیاسی است و سیاست را نمیتوانید از بطن هنر ایران و ایرانی جدا کنید .

جناب آقای رشیدی سلام .

به یاد دارید که مردم چقدر شمارا دوست داشتند ؟!

آیا به واقع به این فکر کرده اید که نباید به این علاقه ی مردم خیانت کرد ؟!

امروز مطلع شدیم که شما از داوران جشنواره ی فیلم فجر شده اید .. همه ی هنرمندان یکصدا به دنبال این بودند تا اعتراض خود را با تحریم این جشنواره نسبت به بستن خانه سینما نشان دهند حال آنکه شما علاوه بر اینکه جشنواره را تحریم نکردید به عنوان یک داور در این جشنواره شرکت نمودید !

آقای رشیدی چرا ؟!

اگر هنرمندان جوان و تازه کار در این جشنواره شرکت کنند و این جشنواره را تحریم نکنند جای تعجب نیست اما شما چرا ؟!

مگر خانه سینما خانه برای شما نبود که به آن خیانت نمودید ؟!

آقای رشیدی چند فروختید خانه سینما را ؛ هنرمندان همراه هنر را ؟!

آقای رشیدی مگر این جشنواره که سمبل آن انقلاب اسلامی است چه برای ایران و هنر ایران زمین انجام داد که امروز شما داور آن شده اید ؟!

مگر نه آنکه خانه های هنرمندان را بست و منتقدین را فراری داد و هنر را دو دستی به امثال مهران مدیری ها تقدیم نمود ؟!

جناب آقای رشیدی

اگر ببینیم امثال جمال شورجه داور شده اند تعجب نمیکنیم ؛ آنها خود را خیلی وقت است که فروخته اند .. اما شما خود را نفروخته بودید .. شما عاشق هنر بودید ..

متاسفم که بگویم به عنوان یک هنرمند هنر دوست دیگر شما را نه هنرمند میدانم و نه هنر دوست ..

هنرمند با مردم است نه بر مردم ..

امیدوارم جامعه ی هنری شمارا ببخشد ..

منابع خبری ایران از حضور علیرضا عصار، مهران مدیری و شهاب حسینی در فیلم مستندی که درباره خسرو شکیبایی در حال ساخته شدن است، خبر داده اند.

ساکن صحرای سکوت نام فیلم مستندی است که به نوعی شناخت نامه خسرو شکیبایی، بازیگر فقید ایرانی محسوب می شود.
به گفته الهام قره‌خانی، یکی از کارگردانان این مستند، مهران مدیری و شهاب حسینی، بازیگران سینما و تلویزیون ایران قطعاتی از اشعار خسرو شکیبایی را که تاکنون منتشر نشده، دکلمه می‌کنند و علیرضا عصار نیز قطعه‌ای به نام “به کجا چنین شتابان”، سروده محمدرضا شفیعی کدکنی را به یاد ‌آقای شکیبایی می‌خواند.

مستند ساکن صحرای سکوت به تهیه‌کنندگی جمشید مشایخی و سیدهادی منبتی و کارگردانی الهام قره‌خانی و مهرتاش مهدوی، مروری است بر زندگی هنری خسرو شکیبایی. این فیلم هم اکنون مراحل تدوین و صداگذاری را پشت سر می‌گذارد.

رامبد جوان، نیکی کریمی، رضا رشیدپور و ژاله علو از دیگر هنرمندانی هستند که برخی قطعات هنری را به یاد خسرو شکیبایی دکلمه می‌کنند

هنرمندانی چون جمشید مشایخی، آیدین آغداشلو، حمید سمندریان، اکبر عالمی، داریوش مهرجویی، مسعود کیمیایی، ژاله علو، مرتضی احمدی، علیرضا خمسه، جلال الدین معیریان، احمدرضا درویش، کیومرث پور احمد، بیژن بیرنگ، مهدی صباغ‌زاده، محمود پاک نیت، مهرانه مهین ترابی، مجید جعفری، مجید جوانمرد، حسین خانی بیک، صدرالدین حجازی و مهرداد صدیقیان از شخصیت هنری و اجتماعی خسرو شکیبایی می گویند.

با پروین کوشیار، همسر خسرو شکیبایی و پوریا و پوپک فرزندان او نیز در این فیلم گفت و گو شده است.

خسرو شکیبایی بامداد روز جمعه، ۱۸ ژوئیه (۲۸ تیر) سال ۱۳۸۷ در سن شصت و چهار سالگی بر اثر سکته قلبی در بیمارستان پارسیان تهران از دنیا رفت.

نگذاریم استقبال از محبوب ترین کارگردان تاریخ سینمای ایران اینگونه باشد .
از هم اکنون خود را برای استقبالی گرم از اصغر فرهادی (کارگردان منتقد در سینمای ایران) آماده کنیم.

هنوز چندی از اعلام شکایت و انحلال خانه ی سینما نگذشته است که وزارت ارشاد اقدام به ایجاد تشکُل های گوناگون نموده است که به واقع میتوان ایجاد این تشکُل ها را “قارچ گونه” توصیف نمود .

تشکل “شورای سینماگران ایران اسلامی”  و یا   “کارگروه ساماندهی صنوف سینمایی ایران” نمونه ای از این تشکُل های قارچ محور تلقی می شود .

وزارت ارشاد با ایجاد تشکُل های فوق در پی به حاشیه راندن خانه سینما است که این امر هدفی بزرگتر ؛ یعنی به حاشیه راندن هنرمندان منتقد سینمای ایران را دنبال می کند .

اما هنرمندان و هنر دوستان ایرانی ثابت نموده اند که هرگز در مسیر بازی دولت ها قرار نگرفته و مستقل و منتقد باقی خواهند ماند .

ما همچنان بدنبال آن هستیم تا انحلال خانه ی سینما لغو شده و این تشکُل مهم و پر طرفدار و با اصالت همچون گذشته به کار خود ادامه دهد .

در زیر خبری را مبنی بر ایجاد یکی از تشکُل های قارچ محور میخوانید :
وزارت ارشاد جایگزین تازه‌ای برای خانۀ سینما معرفی کرد

وظایف کار گروه ساماندهی صنوف سینمایی که به وسیلۀ معاونت امور سینمایی وزارت ارشاد تشکیل شده قرار است در نامه ای از سوي سيد محمد حسيني، وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي ابلاغ شود.
نام اسامی اعضای گروه ساماندهی قرار است پس از ابلاغ رسمی وزیر ارشاد اعلام خواهد شد؛ اما اعضای این گروه در حال حاضر حسین زندباف را به عنوان رییس کارگروه برگزیده اند.
حسین زندباف تجربۀ کار سینمایی خود را سال 1350 با دستياري كارگردان در فيلم «عزيز قرقي» به كارگرداني جواد طاهري آغاز كرد.
شهاب عموپور، فیلمساز و روزنامه نگار در پاریس در گفت‌و‌گو با بخش فارسی رادیو بین المللی فرانسه گفت: «نام این تشکل به نوعی یک فعالیت موقت را در ذهن تداعی می‌کند. پس از انحلال خانۀ سینما از سوی وزارت ارشاد، شکاف عمیقی بین سینماگران و وزارت ارشاد به وجود آمده و در نتیجه دولت به قصد آشتی با سینما گران با راه انداختن این گارگروه ساماندهی می‌خواهد قدم به قدم جلو برود و این ارتباط از هم گسیخته را از طریق جذب برخی از سینماگران و به کار گماردن آن‌ها در این کارگروه ترمیم کند.»

او معتقد است: «این کارگروه دقیقا اهدافی را به عنوان وظیفۀ خود برگزیده و اعلام کرده که پیش از این جزو وظایف و کارکردهای خانۀ سینما بود و از قضا این خود دولت بود که با ایجاد مانع، کارشکنی و پاسخگو نبودن در مقابل اعضای هیأت رییسۀ خانۀ سینمای برای تحقق و پیگیری همین وظایف، مانع فعالیت آن شد. اکنون دولت قصد دارد متولی امور معیشتی و صنفی سینماگران فقط خودش باشد و این امور را براساس خواست‌های مورد نظر خود پیش ببرد.»
پس از اعلام انحلال خانۀ سینما از سوی وزارت ارشاد، ۲۴ صنف سینمایی ایران در بیانیه‌ای مشترک مخالفت قاطعانۀ خود را از این تصمیم وزارت ارشاد اعلام کردند.
اکنون با وجود مطرح شدن یک جایگزین تازه برای خانۀ سینما از سوی وزارت ارشاد، آیا این اصناف حاضر به همکاری با او خواهند بود؟ شهاب عموپور در پاسخ به این پرسش می‌گوید: «قطعا وزارت ارشاد خواهد کوشید تا با انتخاب افرادی از مجموعۀ سینمای ایران برای همکاری و ورود به این کارگروه، به نوعی مشارکت اهالی سینما را به دست بیاورد. همچنین میزان این مشارکت به چانه زنی با صنوف سینمایی و امتیازدهی موقت به آن‌ها با رفع توقیف چند فیلم یا فیلمنامه می‌تواند به عنوان یک تمهید از سوی وزارت ارشاد مطرح باشد.»

منبع

گلشیفته فراهانی نه برای چشم مردان برهنه شد و نه برای شهرت ؛ او برهنه شد تا درد سالها اسارت حجاب بر سر زنان ایرانی را به دنیا فریاد زند.

اون برهنه شد تا فریاد زند که حجاب همانند سیم خارداری ضخیم بر دور هنرمندان این مرز و بوم کشیده شده و مانع از پیشرفت آنان است .

گلشیفته برهنه نشد تا من و ما او را تشویق یا نهی کنیم ، او برهنه شد تا زنان بغض و سخن فروخفته ی خود را در گلشیفته ببینند و او را نماینده ی خود بدانند .

گلشیفته تابوی زشت حجاب را شکست .

گلشیفته گلشیفته می ماند ؛ زیرا او افتخار زنان هنرمند ایرانی در دنیاست .

گلشیفته جان ؛ آزادی ات مبارک

در بلبشوی امروز ایران که هر روز از یک سو خبری اسف بار می رسد، صحبت از موضوع خانه سینما یکی از پررنگ ترین اقداماتی ست که می توان درباره اش مدت ها صحبت کرد؛

در سی و چند ساله گذشته جمهوری اسلامی تمام تلاش خود را کرده تا هیچ هسته ی تشکیلاتی ای شکل نگیرد. در این مسیر هم اصناف و تشکل های زیادی را به عناوین گوناگون از هم متلاشی و حذف کرده است. شاید یکی از مهم ترین علت های به ثمر نرسیدن اعتراضات مردمی نیز همین نبود تشکل و هسته هاست تا در همراهیِ اعتراضی، اعتاصابات، مطالبات و نقدهایشان راهبردی جدید ایجاد کنند. در این حذف ها پس از انجمن روزنامه نگاران نوبت به خانه سینما رسید. حال چرا خانه سینما؟

سینما فی الذات از دیدگاه جامعه سرگرمی ست. دیوید لینچ کارگردان سینمای مستقل آمریکا درباره ی سینما می گوید: “من سینما را تنها سرگرمی ای برای مخاطب می دانم اما علاقه ی شخصی من این است که این سرگرمی به گونه ای باشد تا مخاطب ذهنش مدت ها با این فیلم گرم و درگیر باشد.” با نگاهی به دوران خفقان در جوامعی نظیر آلمان شرقی و دوران هایی از فرانسه و ایتالیا، یونان و لهستان، شوروی سابق و امثالهم در می یابیم که نقش سینما در مدیومی سرگرم کننده فراتر می رود و فیلم هایی نظیر “حکومت نظامی” ساخته گاوراس، به کلی حکومت آن روز یونان را مورد هدف قرار می دهد و نقد می کند. در این نوع رویکرد و در جوامع خفقان زده- سینما به دلیل همه گیر بودنش تبدیل به ابزاری برای نقد و نقادی می شود و روایت اجتماع بهترین نوع این رویکرد است. همین روند نیز در سینمای ایران به نوع دیگر، یا به قولی به شکل و شمایلی ایرانیزه شده صورت گرفت. با این تفاوت که در سینمای ایران به دلیل ممیزی ای سنگین و حلقه ی بسته ی تایید و اکران فیلم ها، در برخی از این نوع اعتراض ها به جای ساخت فیلم، فیلم سازان و هنرمندان؛ بیانیه و نامه و مصاحبه ها را بهترین وسیله برای نشان دادن این نقدها دیدند. این نقدها و اعتراضات با مرکزیت تشکلی به نام خانه سینما شکل و شمایل یک دستی پیدا کرد.

پس از کودتای سال ۸۸ این تشکل در قامت یکی از مهمترین نهادهای صنفی که دارای پایگاه مردمی نیز بود و هست در برابر دولت منتصب قد علم کرد و در ظاهر – اولین نامه عسگرپور در متهم کردن ضرب و شتم مردم در خیابان ها جرقه ی شعله ور شدن این آتش بود.

روایت درگیری دولت با خانه سینما یک سوی ماجراست و دلیل ضدیت نظام جمهوری اسلامی با تشکلات صنفی و رفتارهای گروهی سوی دیگر ماجرا. از بررسی عملکرد دولت با خانه سینما- و رفتار غیرقانونی اش با این نهاد صنفی می توان نگرانی و دستپاچگی حاکمیت را در همبستگی صنوف متوجه شد.

شاید بی راه نباشد اگر بگوییم سینما و سینماگران جزو موثرترین اقشار جامعه در هر کجای دنیا هستند. این موضوع ترس حاکمیت را از خانه سینما بیشتر هم می کند و – وقتی این تاثیرگذاری خلاف جهت رودخانه ی خواسته های حضرتشان باشد؛ چرا باید هنوز نفس بکشد و پا بر جا باشد؟ با منطق جمهوری اسلامی – که منطقی حذفی و غیرمتعارف است، این برخورد یک رفتار انقلابی به حساب می آید و رفتار انقلابی نیز یعنی انتحار!

جمهوری اسلامی با بستن و پلمپ خانه سینما دست به هاراگیری ای زد تا دیگر هیچ صدای مخالفی، هیچ جشن باب میلی، هیچ تشکل غیرهمسویی توان نفس کشیدن نداشته باشد و همه و همه زیر چتر حضرتشان رژه بروند.

اما آیا سینمای ایران تا چه حد حاضر است تن به این خودفروختگی و رژه رفتن زیر پرچمی که از صاحبانش دزدیده و خانه شان را ویران کرده اند – بدهند؟ باید نشست و به جشنواره ی فجر نگاه کرد. جشنواره ای که امسال کسانی چون داریوش مهرجویی، اسعدیان، سامان مقدم، رضا عطاران و… در صف بخش مسابقاتش به انتظار نشسته اند!